Viva Piano: Interview met Bart Van Kerchove

Bart Van Kerchove, het is fantastisch je opnieuw te mogen verwelkomen in Schoten op Viva Piano! Je was hier al te gast in 2017, en nu horen we op 28 maart leerlingen van de Academie je muziek spelen in het Kasteel van Schoten. Hoe voelt het om opnieuw terug te zijn?

BVK: Het voelt als een mooie cirkel die rond is. In 2017 was ik hier als gast, en nu luister ik naar jonge pianisten die stukjes spelen uit partituren die ik zelf heb geschreven — dat is een bijzonder moment. Vooral omdat veel van die werken bedoeld zijn om jonge spelers creatief te laten denken over muziek, niet alleen technisch te oefenen.

Je bent zowel pianist als componist, maar veel mensen kennen je vooral van je composities voor het muziekonderwijs. Kun je ons vertellen hoe dat begon?

BVK: Muziek en piano zijn altijd diep verweven geweest in mijn leven. Ik begon piano te studeren aan de Stedelijke Academie in Lokeren, en schreef al op 13-jarige leeftijd mijn eerste eigen stukken zoals De Arend. Dat voelde voor mij van bij het begin als een manier om niet alleen te spelen, maar écht te creëren. Later behaalde ik met grootste onderscheiding mijn diploma piano aan het conservatorium van Gent, bleef compositie studeren bij Jan Van Landeghem in Brussel, en legde een stevige basis voor mijn werk als componist. 

Op je website bij “Yellow Music Editions” (waarom geel trouwens?)  staan heel wat werken voor piano — van solo’s tot vierhandige muziek en stukken voor meerdere pianisten tegelijk. Wat is je doel met deze variatie?

BVK: Haha, geel is gewoon mijn lievelingskleur! Dat zal je wel merken als je op mijn website komt of als je mijn boekjes koopt… Of gewoon als je mij ziet:  ik heb een gele bril en ik draag vaak een gele broek en gele schoenen… 

 Ik denk dat variatie essentieel is. Natuurlijk zijn er solo-stukken die jonge spelers technisch uitdagen en muzikale vormen leren, maar ik schreef ook pianowerken voor vier handen of meerdere spelers om samen musiceren te stimuleren. Ensemblespel vraagt luisteren, samenwerken en muzikaal reageren — vaardigheden die net zo waardevol zijn als individuele techniek.

Je bundels als “Pianoschurken”, Kruis#tocht in Pyjama”  en “Er is een MOL onder ons!” worden vaak in de muziekpraktijk gebruikt. Hoe heb je die titels bedacht, en wat zit er muzikaal achter?

BVK: Die bundels zijn voortgekomen uit een wens om verhalen en fantasie te koppelen aan klank. Muziek moet voor jongeren niet abstract zijn, maar een speeltuin voor de verbeelding: een humeur, een avontuur of een karakter dat ze kunnen vertalen naar geluid. Zo’n titel geeft meteen een beeld en maakt de eerste stap naar interpreteren makkelijker. Ook houd ik duidelijk van griezelige en spannende stukjes, zoals het veel gespeelde stukje “Kludde, de waterduivel”: een stukjes horror-muziek op piano! 

Wat maakt een kindvriendelijke of jeugdgerichte pianocompositie voor jou geslaagd?

BVK: Een stuk is geslaagd als het muzikaal betekenisvol is én speelbaar zonder frustratie. De uitdagingen moeten er zijn, maar ze moeten uitnodigen tot ontdekken — niet alleen tot perfectie. Het moet leerlingen aanzetten tot luisteren, kleuren en muzikale keuzes maken, ook al staan de noten op papier.

En hoe zie je het nu, nu leerlingen van de Academie jouw muziek spelen op Viva Piano?

BVK: Dat is een moment van gedeelde creativiteit. Ze brengen hun eigen interpretatie, hun eigen verbeelding mee. Dat is het mooiste wat er is: een compositie is pas echt een levend kunstwerk als hij door mensen gespeeld wordt, met hun eigen persoonlijkheid erin.

Tot slot: heb je een boodschap voor de jonge pianisten in Schoten?

BVK: Ja — durf te durven. Laat de muziek spreken, geef kleur en adem aan wat er op de pagina staat. Mijn partituren zijn maar het begin — jullie interpreteren het pas écht.